Berichten

Vanochtend vertrokken we tegen negenen met een waterig zonnetje uit ons hotel. We wilden wat vaart maken want vanaf de middag zou het gaan regenen. Van de 78 km zouden we zo best een flink aantal droog kunnen rijden.
Helaas liet de Garmin ons de verkeerde kant oprijden en gaf het toen op. Ik hoorde Jan nog mopperen over het bezoek dat hij na onze tocht aan bever (leverancier van de Garmin) zou brengen. Ik moest denken aan John Cleese in Fawlty Towers en nam me voor om Jan dan te vergezellen met een fors uitgevoerde tuinkabouter.
Tegen tienen raakten we verstrikt/verdwaald langs een kanaaltje waar de weg versperd werd door een omgevallen boom. Langs die boom konden we nog komen maar voor de zekerheid had de Italiaanse overheid de brug ook maar geblokkeerd. Dat was het moment dat het begon te stortregenen. Dat hield pas op toen we vijf en een half uur later eindelijk Ferrara bereikten.
We hebben de omgevallen boom drie gepasseerd , terug, toch maar niet, wel, niet. Uiteindelijk doorgezet en Teasi de weg laten wijzen. We zijn nog twee geblokkeerde bruggen tegen gekomen. Geen omleiding, niets.
Het Po landschap is zeer interessant. Er is heel veel ondernomen om het water in goede banen te leiden. Het probleem met de rivier is dat hij heel veel water meeneemt, dat het land laag en vlak is en dat de rivier veel slib bevat waardoor hij meters boven het land uitsteekt en baggeren niet veel oplevert. Ferrara lag ooit aan de Po en dat bracht veel welvaart tot de 16e eeuw maar na een overstroming nam de rivier een andere weg. Ciao Ferrara.
We reden door polderachtige landschappen op dijkjes langs kanaaltjes tot we rond een uur of twee eindelijk de rivier bereikten, enorm breed met een enorme brug inclusief snelweg erover. Teasi gaf aan dat we er over heen moesten maar we konden geen toegang vinden. Uiteindelijk wilde een dame in een postkantoortje zich naar buiten wagen in het hondenweer om twee vreemd uitgedoste fietsers de weg te wijzen.
Na de brug reden we langs de Po en naar de stad toe. Mooi hotel vlak naast de burcht van de Estes, een fraaie heersersfamilie. We waren door en door nat, zeer voldaan over ons vermogen om vol te houden en te gaan voor het doel.
Morgen gaan we van de stad genieten. We hebben al leuke plekjes gevonden.

Vanmorgen een verjaardagsontbijt in ons mooie hotel en gelukkig is het hier mooi weer vandaag.
Vroeg in de middag de stad in: prachtig! Een oude mooie stad met heel veel kolossale grote gebouwen uit de 14e, 15e en16e eeuw ontstaan onder het bewind van de familie Estes. Heel veel smalle oude straatjes om het centrum heen met kleine winkeltjes en restaurantjes. Je waant je eeuwen terug in de tijd. We hebben het over oude Italiaanse films en o.a. over de film: Brutti (de lelijken) Sporchi (de viezen) e Cattivi (de slechteriken) een bijzondere film die veel indruk op ons gemaakt heeft. In 1 van die smalle straatjes een erg leuk restaurant waar we wat gaan eten. Overigens ontzettend lekker. Bij betalen met een bankbiljet wat gisteren door de regen drijfnat is geworden zegt de serveerster: Brutti!
Daarna verkeerd gelopen en we komen op de stadswal uit, vandaar terug door de smalle straatjes naar ons hotel. En wie zit in 1 van die smalle straatjes te eten? Jawel: ARIE!!! Uiteraard bijgepraat en een lekker biertje met hem gedronken. Nu komen we hem echt niet meer tegen want hij vertrekt naar Bologna en reist maandag met de trein terug naar huis.
In het hotel is de was bijna droog, gaat lukken voor morgenvroeg.
Vanavond lekker uit eten en voor morgen:
ANDIAMO

Groetjes Jan en Paul

Ferrara was schitterend, een geweldige plaats voor een rustdag en het vieren van mijn verjaardag. Bij deze ook aan iedereen mijn dank voor de ontvangen felicitaties en steunbetuigingen . We hebben genoten van het middeleeuwse deel van de stad, door de onverwachte vierde ontmoeting met fietser Arie hebben we het geplande renaisance deel niet meer leren kennen.

Na een uitgebreid ontbijt vertrokken we zeer op het gemak voor een vlakke etappe richting de Adriatische zee / Ravenna. Dit deel van de Po-vlakte was in de loop der eeuwen door voortdurende overstromingen van de rivier veranderd in een moeras. Pas in de jaren zestig van de vorige eeuw is men het weer droog gaan malen, een enorme klus. Het resultaat is een vrijwel eindeloze vlakte met heel af en toe een huis of een dorpje.  Ultieme vlakke saaiheid, de noord oost polder is er een avontuurlijk landschap bij. We hebben zeker dertig km zo gereden, waarbij we herhaaldelijk door grote wolken vliegende mieren reden.
Een regen van insekten, zo voelde het, heb ik nog nooit meegemaakt. Onsmakelijk en lastig. Pas tegen het eind waren er ook vogels, we zagen meeuwen en witte reigers. We naderden het Valli di Comachio , een niet drooggelegd meer met bijzondere vogelpopulaties. We zijn hier op de camping gaan staan, samen met nog vier andere nederlandse Romefietsers. Jan en ik zijn naar het meer gelopen en daar hebben we een grote verzameling roze watervogels gezien. Dat moeten wel flamingo’s geweest zijn, die zitten daar ook.
Morgen gaat de tocht naar Cesenatico , echt aan zee. We passeren dan Ravenna en Classe, we gaan onze uiterste best doen om de byzantijnse mozaieken daar te bekijken.
Daarna gaan we het binnenland weer in , de Rubicon over en daarna de appenijnen over richting Rome. Volgens het schema van Hans Reitsma kunnen we daar op zondag aankomen.  Maar er komen eerst nog veel kuitenbijtertjes en nog meer Italiaanse schoonheid.
Gereden 1785 km , nog te gaan 430 km.

Op de minicamping kwamen ineens 7 Romegangers bij elkaar. Gezamenlijk hebben we van de maaltijd genoten die de beheerder voor ons speciaal heeft gemaakt, het werd een heel leuke avond.
‘Snachts dreigde een paar keer een onweer maar dat bleef gelukkig ons en mijn 25€ tentje bespaard. In de ochtend wel een regenbui zodat we pas om 10 vertrokken.
Het was een vlakke mooie route naar de zee. Langs de zee veel hotels en campings, maar het seizoen is hier voorbij dus alles erg leeg. De plaats waar wij zitten is groter met ook een haventje en dus nog veel meer vrij lege hotels en restaurantjes. Onze hotelkamer is gigantisch groot met een keukentje en een balkon! Kicken dus.

Paul had al een paar dagen last van zijn oog en wilde dat door een dokter laten controleren, dus wij naar de 1e hulp van het ziekenhuis. Duurde even eer hij geholpen werd maar het werd heel serieus onderzocht door wel 2 artsen. Met een groot verband over zijn oog en druppels voor de komende dagen moet het allemaal weer goed komen. Wel mopperen dat hij met 1 oog niet zoveel ziet, maar dan is hij bij mij aan het verkeerde adres want ik heb dat al 60 jaar.
Na een biertje en een lekkere maaltijd was alles weer goed.
Vandaag de Appenijnen in.

Groetjes Jan en Paul

Gereden km’s: 1845
Nog te gaan: 375 km

Vanochtend zijn we op het gemak opgestaan. Het fietsverbod en het verplichte ooglapje voorgeschreven door de nijvere eerste hulp artsen liep pas om tien uur af.  We genoten van de ruime hotelkamer en vertrokken na tienen.
Teasi leidde ons nog een tijdje langs de saaie kust bebouwing. Tegen de zin van Jan maar toen we de brug over de Rubicon overstaken , de eerste brug van de rubicon bij de zee, waren we blij. Een mooie buste van Julius Caesar was midden op de brug aangebracht en daar hebben we mooie selfies mee kunnen maken.
We reden langs de rubicon en de Marecchia richting de bergen. Een schitterend landschap met heel steile heuvels/bergen. Helaas waren de wegen druk en de fietspaden slecht of heel moeizaam te vinden. Dat leidde tot vertraging en omrijden.
Zo’n vijftien km voor het geplande eindpunt Ponte Messa kreeg Jan een lekke voorband. Bij het oppompen konden we geen lek vinden. We besloten door te rijden tot het eindpunt of tot een geschikte reparatieplaats. Er bleek toch een lek te zijn want na een km of twee was de band weer leeg. Weer pompen en doorrijden. Door een stom toeval kwamen we toen Cor en Marty tegen die we twee dagen terug hadden ontmoet. Zij hadden gehoord dat de camping waar we naar toe reden dicht was met geen alternatieven ter plekke. We besloten in Novafeltria te blijven. Hotel Magda. Band gemaakt in de Fiat garage. Lekker gegeten in Magda. Morgen van 300 m tot 1000 m klimmen naar Sansepolcro met als beloning de Appenijnen , Umbrie en twee schilderijen van Pierro della Francesca. En de Tiber!
Alea iacta est.

Vandaag een zware etappe met veel klimwerk, en vanwege de verkorte route van gisteren dus wat langer dan in het boek van Reitsma staat. Ging toch wel erg goed. Als je klimt in je eigen tempo zonder te forceren kom je een heel eind. Het laatste stuk naar Sansepolcro was een enorme afdaling richting de eindplaats.
De geplakte band hield zich goed wel weer een keer de ketting eraf.

Paul heeft hier een BnB geboekt zonder breakfast! Wel een bijzondere mooie plek vlak bij het stadscentrum van sowieso een mooie plaats. Hier toevallig ook weer Cor en Marty ontmoet met wie we het museum bezocht hebben.

Vanavond vroeg naar bed en morgen naar Assisi

Groetjes Jan en Paul
Gereden km’s: 1969
Nog te gaan 265 km

Gistermiddag hebben we in het mooie Toscaanse stadje Sansepolcro het sublieme museum bezocht met daarin twee topstukken van Piero della Francesca. Zeer de moeite waard. Prachtige pure kleuren, expressief, imponerend. Vanochtend vertrokken we wat later uit ons BenB  (zonder breakfast) omdat we eerst een en ander moesten regelen voor de terugreis van man en fiets.

De tocht was lang en ging door mooie landschappen over zeer slechte wegen van Toscane naar Umbrie. De weg was soms zo slecht dat we midden op de weg moesten rijden om iets van asfalt te ervaren en de putten te vermijden.  En het ging heuvel op heuvel af. Het weer was aangenaam. De herfst neemt het van de zomer over en broeder zon schijnt milder en vriendelijker terwijl zuster maan vroeger en helder schijnt. Aan de terminologie merk je het al: we waren op weg naar Assisi, de stad van Franciscus , die in de twaalfde eeuw de katholieke kerk op zijn kop zette door terug te keren naar waarden als soberheid, eenvoud en waardering voor schepping en schepselen. Hij sprak met de vogels en met broeder wolf (in Gubbio) . Hij richtte de orde van de Franciscanen op, werd al snel heilig verklaard. Zijn naamdag 4 oktober is nu werelddierendag. Hij was een vroege stem die zei dat dieren meer zijn dan dingen die op je bord liggen.

Aan het eind van een zware fietsdag moesten we nog flink omhoog naar Assisi. Ik had het hotel geboekt in het centrum van de stad en dat bleek nog veel hoger te liggen dan de kathedraal van Franciscus. We moesten de laatste 500m zelfs lopen met onze fiets , wel 25% zo steil. Maar we vonden ons hotel Pax.

Assisi staat commercieel en spiritueel in het teken van Franciscus met als goede tweede Santa Chiara . De kerk gewijd aan de heilige Clara bleek door een gelukkig toeval in het oude centrum vlak bij ons hotel te staan. We bezochten dat deel van de stad in het avondlicht en het was een plaatje. Een mooie sobere kerk op een prachtig plein. Vanuit dat plein keek je uit over de vlakte zeker 200m lager. Bovenaards mooi.

Rome nog 170 km, daar is de tweede Franciscus.
Al gereden: 2060 km.

Italiaanse plaatsen hebben vaak mooie namen zoals ook de plaats van vandaag. Echter ook door Bastardo en gisteren door Casa del Diavolo (huis van de duivel) gefietst, enigszins dubieuze namen.

Na de enorme klimpartij gisteren in Assisi naar het hotel ook vandaag klimmen en klimmen naar een BnB wat buiten het dorp op grote hoogte ligt. Wel een geweldige locatie. Iedere keer weer een verrassing waar je uitkomt en de plekken zijn heel verschillend.

Vandaag een redelijk korte route met veel klimmen en dalen. Door een heel mooi gebied gefietst met mooie plaatsjes; o.a. Bevagna. In deze plaats 2 nieuwe Romegangers ontmoet, half Nederlands en half Duits, wel de route van Reitsma volgend.

In Massa Martina wachtte Cor ons weer op met een lekker kopje koffie.

Groetjes Jan en Paul

Gereden km’s: 2111
Nog naar Rome: 120 km

We ontbijten heerlijk in ons super BenB Pizzagiallo ( dialect voor champignon) en worden daarna nog getrakteerd op een zeer lage rekening. In goede stemming vertrekken we rond negenen voor een korte rit van 50 km die ons uit Umbrie zal leiden over de via Flaminia ( een oude romeinse weg) naar de Tiber en uiteindelijk Rome.
We stoppen in San Gemini en in Narni, twee karakteristieke stadjes. We gaan twee maal hoge toppen over met prachtige vergezichten. Ons hart doet pijn als we afslagen naar Spoleto, Orvieto en Perugia voorbijrijden. Fietsen is keuzes maken. De Reitsma route is onverbiddelijk en deze prachtplaatsen liggen er niet op.

Al om half drie bereiken we ons BenB in Otricoli. Wederom een pracht huis en een welvarend ogende eigenaresse. Het gezegde : “het land is arm , maar de Italianen zijn rijk ” wordt wederom bevestigd.

Vanavond heerlijk gegeten met Cor en Marty in il Convento. Wij kwamen als Nederlanders om half acht in een lege zaal. Om half tien was de eetzaal en de bijzaal tot de laatste stoel gevuld.

Vroeg vertrokken vanuit een mooi maar erg gehorig BnB. De laatste dag met maar een paar klimmetjes. Het viel ons erg zwaar: behoorlijk klimmen en zodra je boven was gelijk een behoorlijke afdaling zodat je weer kon gaan klimmen. De aanmoediging ‘Forza regazzi’ van Italiaanse wielrenners deed ons erg goed, zeker door de betekenis van deze woorden: hup jongens.
Na een stop met een lekker frisdrankje en een zoete hap ging het ineens alleen maar naar beneden. Vlak voor Rome een geweldig fietspad langs de Tiber wat ons naar de camping bracht.

Op de camping gelijk actie want de beveiliger van die camping die ook zorgt dat de fietsen en de bagage klaar gezet wordt om naar Nederland vervoerd te worden had maar een half uur tijd. Dus gelijk allebei een doos met spullen gevuld en de fiets afgegeven. Dus ineens hebben we geen fiets meer en zijn we heel veel bagage kwijt.
Op de camping hebben we een minibungalow gehuurd voor 1 nacht, deze is wel heel mini. Morgen gaan we naar het centrum van Rome waar we voor 3 dagen iets gehuurd hebben.
Cor en Marty staan ook op deze camping, samen een borrel gedronken op het halen van Rome en daarna in het restaurant gegeten.

Een jaar geleden een beetje naïef, spontaan besloten om naar Rome te fietsen en dat is nu gelukt. Moet nog wel een beetje tot ons doordringen.
Morgen naar Rome: dat wordt veel lopen!

Groetjes Jan en Paul

Dank voor alle sympathieke reacties

Tegen leerlingen heb ik vaak gezegd “er leiden veel wegen naar Rome maar er zijn nog veel meer omwegen die naar Rome leiden”. Nu weet ik het uit eigen ervaring.