Paul Borm

Vannacht goed geslapen; het werd zowaar zo koel dat we op een gegeven moment in onze slaapzak verzeild raakten. We zaten op het trekkersdeel van de camping en merkte om vijf uur vanochtend dat onze overbuurman alles aan het afbreken en inpakken was om vroeg te vertrekken. Hij deed dat in het donker waarschijnlijk om ons niet te storen. Wij vertrokken om half negen en onze belgische buren (ook rome-gangers) vroegen ons net voor vertrek of de fietsband die daar achtergebleven was van ons was. Nee dus, de eigenaar was al lang vertrokken.
De fietstocht van vandaag verliep vrij goed. Het was niet zo warm, er waren de gebruikelijke problemen met de GPS en de fietspaden waren strak en vaak mooi langs de Rijn maar door de vele wortels erg hobbelig. Dat zorgde voor wat zadelpijntjes, maar dat kunnen we zo onderhand hebben.
Boppard was een erg mooi plaatsje; van Koblenz een op zich prachtige stad hebben we teveel gezien , daar moesten we dwars doorheen. 80 a 90 km op een dag fietsen maakt dat er erg weinig tijd is om bij bijzondere dingen stil te blijven staan.
We staan nu op een stille camping , gaan dadelijk bij de beheerders , het echtpaar Wurm-Born eten. Jawel.
Dan nog een biertje , wat uitwisselen van wijze gedachten. Vroeg naar bed, want morgen weer 90 (vlakke) kilometers naar Leeheim.

We vertrokken om een uur of negen ; welgemutst omdat Jan voor het eerst apart had geslapen in een eigen tent . Bovendien konden we de tranchia gebruiken om koffie te zetten en we waren er eindelijk in geslaagd om een hamer te bemachtigen voor onze haringen. Veel praktische problemen opgelost dus.

Het werd de tweede dag langs de Neckar, een mooie rivier met leuke plaatsjes. We hadden veel problemen om de juiste route te vinden. De Teasi onze GPS, week steeds af van de richtlijnen van de Reitsma route. We kwamen op slechte paden die veel aandacht en energie vroegen. Denken aan je eigen veiligheid en aan die van je fiets heeft dan meer prioriteit dan letten op het mooie landschap.

Helaas moet de volgende conclusie getrokken worden:

Duitse fietspaden halen het lang niet bij de Nederlandse of de Belgische (en volgens Jan ook niet de Franse)

• In een stad worden wandelpaden en fietspaden op 1 hoop gegooid, dat betekent soms zeer steile paden of heel onoverzichtelijke verkeerssituaties.
• Buiten de stad worden agrarische wegen en fietspaden op een hoop gegooid waardoor je vaak allerlei tractoren enz tegenkomt op smalle weggetjes.
• Veel achterstallig onderhoud. De fietspaden zijn vaak oud en gebroken door wortel groei. Slecht gerepareerd. Je moet steeds oppassen voor scheuren, spleten, paaltjes; het is onverantwoor om vlak achter elkaar te rijden.
• Onderweg zijn er vrijwel geen terrasjes/cafees ; stoppen voor een terrasje in een interessante plaats heeft geen zin want die zijn er niet, We hebben in arren moede besloten om ook LIDL en ALDI als pleisterplaats te gebruiken. heerlijke jus d’orange gekocht bij LIDL

Het was warm, het wegdek teisterde onze billen. Om een uur of een was het beste er van af en we besloten over te stappen naar plan B : minder ver te rijden naar een leuke plaats , zodat we nog van de namiddag konden genieten, een lekkere douche nemen en een historische plaats bezoeken (te voet).

Dat werd Gundelsheim een Anton Piek achtig stadje met prachtige historie waar we een erg leuke avond hadden. De camping had een hoog tokkie gehalte, met matige hygiene, warme douches als je het muntje in het juiste apparaat wist te stoppen , altijd koud bier en een bijzondere boekhouding.

Kortom een goed eind van een moeilijke dag

Gisteren ging fantastisch met een soepele lange tocht en verblijf daarna op een heel leuke camping. Jawel Hans Reitsma had gewaarschuwd dat de tocht van vandaag de zwaarste zou worden van deel 1. Veel klimmen met flinke stijgingen. Toch was ik optimistisch . Te optimistisch . In een aantal gevallen moest ik lopend de top bereiken, helaas. Jan ging dat beter af. Toch hebben we alle ontberingen goed overwonnen en kwamen we om 15.00 u al in Ellwangen aan. Een mooie plaats waar we een extra dag wilden blijven in een hotel omdat er gewassen moet worden, geordend, uitgerust en genoten van het mooie en interessante dat Ellwangen te bieden heeft. ( basiliek, Alemannen-museum).

In Braunsbach hadden we schrijnend geldgebrek en moesten we gisteravond in “O sole mio” met onze laatste euros betalen. Duitsers houden niet van pinnen, liever Bares Geld. De geweldige eigenaar zei “ Wir hatten damals eine Bank in dieses Dorf, aber dann Pafff” . Geen bank meer daar , plofkraak? De tocht van vandaag leverde geen horeca- of winkelbezoek op maar op veel plaatsen bankautomaten: We zijn weer rijk.

Gisteren kregen we van de Belgische collega’s het treurige bericht dat Johan een breuk had in zijn elleboog. Ze moesten de tocht staken en zijn inmiddels weer terug in Belgie. We zullen contact met ze houden en zijn van plan extra voorzichtig te zijn.

We zitten in een heel leuk Gasthof vlak buiten Ellwangen, heel landelijk met weer een bijzondere bemensing. De eigenaar ziet er woest uit maar heeft het perfect voor elkaar. De kok noemen we al Manuel en de mensen hier zeggen allemaal “ Gruss Gott” . We naderen Oostenrijk.

Jan is aan het wassen, het wordt huiselijk en gezellig hier.

Paul

De eerste twaalf km hebben we vrij vlak gereden door een prachtig landschap. Een soort misty mountains , rijden in een dal tussen hoge mistige bergranden met dreiging van regen. Bij Lauchheim gekomen hebben we toegeslagen in het postkantoor ter plekke. De grootste doos gekocht die ze daar hadden en gevuld met alle bagage die we inmiddels overbodig vonden. Voor mij was dat onder andere twee van de zeven t-shirts en twee regenbroeken , ik bleek twee regenbroeken bij te hebben en geen regenjas! Jan had ook behoorlijk wat voor de doos. Uiteindelijk hebben we vijf kilo teruggestuurd naar Nederland.

Die verlichting was net op tijd want meteen na Lauchheim kwam een erg steile klim  naar een prachtig klooster vlak bij de hemel ( uiteraard). Daarna konden we door de prachtige Swabische Alpen zo een dertig kilometer naar beneden zoeven zwieren zweven over goede paden tot we bij de Donau kwamen in het stadje Dillingen . Een lekkere fietsdag met op het trekkersveldje nog twee solitaire fietsfanaten: een dolende Duitse dame en Arie uit Maurik die in veertien dagen naar Rome aan het fietsen was. Lang gesproken met Arie.  Soort van zielsverwanten. Wij fietsers onder elkaar. Wij sliepen na Arie als een roos.

Lang geen blog kunnen bijwerken, geen stroom, geen internet , geen beide.

Daarom enige impressies vanuit een fraai pension in Ried waar we zowaar VIER stopcontacten hebben en een gevulde koelkast. Wat een luxe mensen.
Vanochtend hebben we in het vorige pension met 1 stopcontact ritueel de (gratis) kaart van Duitsland in de prullenbak gegooid en ook de oplader voor vier apparaten tegelijk. Die was overbelast geraakt en had de geest gegeven. Op deze tocht is bezit alleen maar last. Hoe minder je hebt hoe beter het gaat . Je moet natuurlijk wel een fiets hebben , wat geld, en een adequate conditie.

Jan merkte vandaag op dat hij vrijwel alleen bezig is met de tocht. Ik heb dat ook, het vraagt zoveel dat er geen ruimte is om veel met andere dingen bezig te zijn. De tocht is zwaar, vandaag 60 km en een hoogteverschil van 200m. Dat lijkt niet zo zwaar, twee domtorens omhoog fietsen in een hele dag. Maar de teasi geeft aan dat we vandaag 1800 m geklommen zijn en 1600m gedaald om die 200m hoogteveschil te bereiken. Achtien domtorens omhoog met fietsen als tanks zo log en zwaar. We zijn het prachtige Inn tal doorgefietst met steeds steile venijnige klims omhoog en dan weer dalen.

Morgen eindelijk Italie, ik heb daar heel veel zin in.

We hebben nu 1200 km gefietst en hebben het punt gepasseerd dat het meer indruk maakt om te vertellen dat je uit Nederland bent komen fietsen dan dat je onderweg bent naar Rome. Een stel vroeg ons vandaag of we met een religieuze reden naar Rome gingen. Na onze ontkenning vroeg ze ons om bij de paus er op aan te dringen het celibaat af te schaffen, een goede suggestie.

Zowaar kwamen we op de camping in Garmisch Partenkirchen Arie weer tegen. Hij had van ons geleerd het wat rustiger aan te doen, had ons gepasseerd en de gewonnen dag (!) gebruikt om in GP een berg te beklimmen en een gletscher te bekijken nu dat nog kan.

Met de fietsen gaat het heel goed. Maar een keer een ketting er afgelopen. En een keer een fiets weggegleden bij stilstand op een steile helling. Geen blijvende schade. Wij zijn er zuinig op als Hannibal op zijn zware logge olifanten moet zijn geweest.

Vanochtend vertrokken we tegen negenen met een waterig zonnetje uit ons hotel. We wilden wat vaart maken want vanaf de middag zou het gaan regenen. Van de 78 km zouden we zo best een flink aantal droog kunnen rijden.
Helaas liet de Garmin ons de verkeerde kant oprijden en gaf het toen op. Ik hoorde Jan nog mopperen over het bezoek dat hij na onze tocht aan bever (leverancier van de Garmin) zou brengen. Ik moest denken aan John Cleese in Fawlty Towers en nam me voor om Jan dan te vergezellen met een fors uitgevoerde tuinkabouter.
Tegen tienen raakten we verstrikt/verdwaald langs een kanaaltje waar de weg versperd werd door een omgevallen boom. Langs die boom konden we nog komen maar voor de zekerheid had de Italiaanse overheid de brug ook maar geblokkeerd. Dat was het moment dat het begon te stortregenen. Dat hield pas op toen we vijf en een half uur later eindelijk Ferrara bereikten.
We hebben de omgevallen boom drie gepasseerd , terug, toch maar niet, wel, niet. Uiteindelijk doorgezet en Teasi de weg laten wijzen. We zijn nog twee geblokkeerde bruggen tegen gekomen. Geen omleiding, niets.
Het Po landschap is zeer interessant. Er is heel veel ondernomen om het water in goede banen te leiden. Het probleem met de rivier is dat hij heel veel water meeneemt, dat het land laag en vlak is en dat de rivier veel slib bevat waardoor hij meters boven het land uitsteekt en baggeren niet veel oplevert. Ferrara lag ooit aan de Po en dat bracht veel welvaart tot de 16e eeuw maar na een overstroming nam de rivier een andere weg. Ciao Ferrara.
We reden door polderachtige landschappen op dijkjes langs kanaaltjes tot we rond een uur of twee eindelijk de rivier bereikten, enorm breed met een enorme brug inclusief snelweg erover. Teasi gaf aan dat we er over heen moesten maar we konden geen toegang vinden. Uiteindelijk wilde een dame in een postkantoortje zich naar buiten wagen in het hondenweer om twee vreemd uitgedoste fietsers de weg te wijzen.
Na de brug reden we langs de Po en naar de stad toe. Mooi hotel vlak naast de burcht van de Estes, een fraaie heersersfamilie. We waren door en door nat, zeer voldaan over ons vermogen om vol te houden en te gaan voor het doel.
Morgen gaan we van de stad genieten. We hebben al leuke plekjes gevonden.

Ferrara was schitterend, een geweldige plaats voor een rustdag en het vieren van mijn verjaardag. Bij deze ook aan iedereen mijn dank voor de ontvangen felicitaties en steunbetuigingen . We hebben genoten van het middeleeuwse deel van de stad, door de onverwachte vierde ontmoeting met fietser Arie hebben we het geplande renaisance deel niet meer leren kennen.

Na een uitgebreid ontbijt vertrokken we zeer op het gemak voor een vlakke etappe richting de Adriatische zee / Ravenna. Dit deel van de Po-vlakte was in de loop der eeuwen door voortdurende overstromingen van de rivier veranderd in een moeras. Pas in de jaren zestig van de vorige eeuw is men het weer droog gaan malen, een enorme klus. Het resultaat is een vrijwel eindeloze vlakte met heel af en toe een huis of een dorpje.  Ultieme vlakke saaiheid, de noord oost polder is er een avontuurlijk landschap bij. We hebben zeker dertig km zo gereden, waarbij we herhaaldelijk door grote wolken vliegende mieren reden.
Een regen van insekten, zo voelde het, heb ik nog nooit meegemaakt. Onsmakelijk en lastig. Pas tegen het eind waren er ook vogels, we zagen meeuwen en witte reigers. We naderden het Valli di Comachio , een niet drooggelegd meer met bijzondere vogelpopulaties. We zijn hier op de camping gaan staan, samen met nog vier andere nederlandse Romefietsers. Jan en ik zijn naar het meer gelopen en daar hebben we een grote verzameling roze watervogels gezien. Dat moeten wel flamingo’s geweest zijn, die zitten daar ook.
Morgen gaat de tocht naar Cesenatico , echt aan zee. We passeren dan Ravenna en Classe, we gaan onze uiterste best doen om de byzantijnse mozaieken daar te bekijken.
Daarna gaan we het binnenland weer in , de Rubicon over en daarna de appenijnen over richting Rome. Volgens het schema van Hans Reitsma kunnen we daar op zondag aankomen.  Maar er komen eerst nog veel kuitenbijtertjes en nog meer Italiaanse schoonheid.
Gereden 1785 km , nog te gaan 430 km.

Vanochtend zijn we op het gemak opgestaan. Het fietsverbod en het verplichte ooglapje voorgeschreven door de nijvere eerste hulp artsen liep pas om tien uur af.  We genoten van de ruime hotelkamer en vertrokken na tienen.
Teasi leidde ons nog een tijdje langs de saaie kust bebouwing. Tegen de zin van Jan maar toen we de brug over de Rubicon overstaken , de eerste brug van de rubicon bij de zee, waren we blij. Een mooie buste van Julius Caesar was midden op de brug aangebracht en daar hebben we mooie selfies mee kunnen maken.
We reden langs de rubicon en de Marecchia richting de bergen. Een schitterend landschap met heel steile heuvels/bergen. Helaas waren de wegen druk en de fietspaden slecht of heel moeizaam te vinden. Dat leidde tot vertraging en omrijden.
Zo’n vijftien km voor het geplande eindpunt Ponte Messa kreeg Jan een lekke voorband. Bij het oppompen konden we geen lek vinden. We besloten door te rijden tot het eindpunt of tot een geschikte reparatieplaats. Er bleek toch een lek te zijn want na een km of twee was de band weer leeg. Weer pompen en doorrijden. Door een stom toeval kwamen we toen Cor en Marty tegen die we twee dagen terug hadden ontmoet. Zij hadden gehoord dat de camping waar we naar toe reden dicht was met geen alternatieven ter plekke. We besloten in Novafeltria te blijven. Hotel Magda. Band gemaakt in de Fiat garage. Lekker gegeten in Magda. Morgen van 300 m tot 1000 m klimmen naar Sansepolcro met als beloning de Appenijnen , Umbrie en twee schilderijen van Pierro della Francesca. En de Tiber!
Alea iacta est.

Gistermiddag hebben we in het mooie Toscaanse stadje Sansepolcro het sublieme museum bezocht met daarin twee topstukken van Piero della Francesca. Zeer de moeite waard. Prachtige pure kleuren, expressief, imponerend. Vanochtend vertrokken we wat later uit ons BenB  (zonder breakfast) omdat we eerst een en ander moesten regelen voor de terugreis van man en fiets.

De tocht was lang en ging door mooie landschappen over zeer slechte wegen van Toscane naar Umbrie. De weg was soms zo slecht dat we midden op de weg moesten rijden om iets van asfalt te ervaren en de putten te vermijden.  En het ging heuvel op heuvel af. Het weer was aangenaam. De herfst neemt het van de zomer over en broeder zon schijnt milder en vriendelijker terwijl zuster maan vroeger en helder schijnt. Aan de terminologie merk je het al: we waren op weg naar Assisi, de stad van Franciscus , die in de twaalfde eeuw de katholieke kerk op zijn kop zette door terug te keren naar waarden als soberheid, eenvoud en waardering voor schepping en schepselen. Hij sprak met de vogels en met broeder wolf (in Gubbio) . Hij richtte de orde van de Franciscanen op, werd al snel heilig verklaard. Zijn naamdag 4 oktober is nu werelddierendag. Hij was een vroege stem die zei dat dieren meer zijn dan dingen die op je bord liggen.

Aan het eind van een zware fietsdag moesten we nog flink omhoog naar Assisi. Ik had het hotel geboekt in het centrum van de stad en dat bleek nog veel hoger te liggen dan de kathedraal van Franciscus. We moesten de laatste 500m zelfs lopen met onze fiets , wel 25% zo steil. Maar we vonden ons hotel Pax.

Assisi staat commercieel en spiritueel in het teken van Franciscus met als goede tweede Santa Chiara . De kerk gewijd aan de heilige Clara bleek door een gelukkig toeval in het oude centrum vlak bij ons hotel te staan. We bezochten dat deel van de stad in het avondlicht en het was een plaatje. Een mooie sobere kerk op een prachtig plein. Vanuit dat plein keek je uit over de vlakte zeker 200m lager. Bovenaards mooi.

Rome nog 170 km, daar is de tweede Franciscus.
Al gereden: 2060 km.