De eerste twaalf km hebben we vrij vlak gereden door een prachtig landschap. Een soort misty mountains , rijden in een dal tussen hoge mistige bergranden met dreiging van regen. Bij Lauchheim gekomen hebben we toegeslagen in het postkantoor ter plekke. De grootste doos gekocht die ze daar hadden en gevuld met alle bagage die we inmiddels overbodig vonden. Voor mij was dat onder andere twee van de zeven t-shirts en twee regenbroeken , ik bleek twee regenbroeken bij te hebben en geen regenjas! Jan had ook behoorlijk wat voor de doos. Uiteindelijk hebben we vijf kilo teruggestuurd naar Nederland.
Die verlichting was net op tijd want meteen na Lauchheim kwam een erg steile klim naar een prachtig klooster vlak bij de hemel ( uiteraard). Daarna konden we door de prachtige Swabische Alpen zo een dertig kilometer naar beneden zoeven zwieren zweven over goede paden tot we bij de Donau kwamen in het stadje Dillingen . Een lekkere fietsdag met op het trekkersveldje nog twee solitaire fietsfanaten: een dolende Duitse dame en Arie uit Maurik die in veertien dagen naar Rome aan het fietsen was. Lang gesproken met Arie. Soort van zielsverwanten. Wij fietsers onder elkaar. Wij sliepen na Arie als een roos.